Bronisława Brzoska była więźniarką obozu pracy w Potulicach. Jej wnuczka, Barbara Adamska, napisała we wstępie do tego zbiorku poezji: "Ciężko pracowała wraz z innymi więźniami, którzy czasem, gdy nie byli obserwowani przez strażników, ze smutku i tęsknoty nucili rymy o utraconych domach i zaginionych rodzinach. Babcia musiała poczuć w sobie bardzo silną chęć zapisania tych pieśni i wierszy, ponieważ wystarała się o kilka czystych kartek i pióro". Wnuczka znalazła w domu te zapiski i wydała je w postaci niniejszego zbiorku.